In conversation with Nick Cave, Concertgebouw Amsterdam: 'Hoe kun je buiten jezelf reiken naar iets groters zonder jezelf te verliezen en altijd in contact met anderen. Daar gaat mijn werk over.'

In conversation with Nick Cave

Een vriend vroeg me mee naar Conversations with Nick Cave in het Concertgebouw.  Ik was dolblij. Buiten stonden nog rijen mensen te wachten in de hoop op niet opgehaalde kaarten. Maar dat leek ijdele hoop, er stond een muur van mensen te trappelen om binnen te komen. 

 

Cave zong liedjes en hij beantwoorde willekeurige vragen uit het publiek, het was alsof we met z’n allen bij hem op bezoek waren. Of niemand wilde filmen, trapte hij af, ‘vragen stellen is kwetsbaar en je wilt jezelf niet ergens ongevraagd terug zien.’ Tientallen mensen wilden iets van hem weten, de vragen hadden mooie invalshoeken. De avond had moeiteloos tot diep in de nacht door kunnen gaan, en als het aan Cave had gelegen was dat ook gebeurd want toen hij na drie uur samenzijn afrondde, kroop hij na even van het podium te zijn gestapt toch weer achter de piano om zichzelf te begeleiden en er nog een half uur aan vast te plakken.

 

Hij had er de hele avond al zin in. Hij was openhartig, grappig, steeds de diepte zoekend. Nergens werd hij belerend of probeerde hij een waarheid te verkondigen. Met waarheid had hij niets, zei hij, wel met betekenis. ‘Hoe kun je buiten jezelf reiken naar iets groters zonder jezelf te verliezen en altijd in contact met anderen.’ Dat noemde hij spiritualiteit. Zonder dat zou zijn werk niet bestaan. ‘Zonder spiritualiteit zou ik niet bestaan,’ zei hij. ‘Zonder spiritualiteit is de wereld niets,’ voegde hij er poëtisch aan toe. Het klonk uit zijn mond niet als een cliché of als een poging om er een identiteit uit te smeden. Zijn identiteit was met de dood van zijn zoon een aantal jaren terug gestorven: ‘Wie ik dacht te zijn werd met de dood van mijn zoon vernietigd. Er kwam iemand anders uit voort, iemand waar ik geen controle over heb. Er is een andere dimensie aan mijn leven toegevoegd,’ zei hij, ‘het belang om met anderen in gesprek te gaan. Om elkaar te leren begrijpen en elkaar te steunen. Het besef dat we ‘One’ zijn.’

 

Het leek alsof Cave nieuwe inspiratie haalde uit het onvoorspelbare. ‘Als ik een concert met de Bad Seeds geef,’ zei hij, ‘weet ik wat we gaan zingen en dat we er een fantastische avond van gaan maken. Met deze Conversations staat niets vast. We moeten met elkaar improviseren, ons met elkaar verbinden om er samen iets van te maken. Thrilling.’ Nog een laatste vraag: ‘Als ik naar jouw liedjes luister word ik stil,’ zegt een man vlakbij het podium: ‘Gaat jouw muziek over stilte?’ Cave: ‘Waauw. Stilte is voor mij het allerbelangrijkste. Als je daar contact mee hebt, komt creatie vanzelf.’ En hup, met een soepele beweging zet hij zich opnieuw achter de piano, en zingt erover, over stilte, met intense uithalen.

 

Van 17 – 21 juli organiseren we een Your Lab retraite in de bossen bij Baarn. Verstilling en creatie zijn de thema’s. Als je interesse hebt, check yourlab retraite.

Deel dit artikel: