Jildar deed mee aan de zomerretraite. Hij kwam erachter dat je geen half jaar nodig hebt om tot rust te komen, en te vinden wat je zoekt. 'Een paar dagen maar, van vertragen, observeren, rustig nadenken, experimenteren.'

‘In februari dit jaar stopte ik met werken bij een Fin-tech bedrijf, niets voor mij. Een half jaar vrij. Een half jaar niet werken betekent niet altijd dat je erachter komt dat je weet wat je wilt. We denken soms rust nodig te hebben om een kwartje te laten vallen. In die rust kan je wel genieten, van Amsterdam, met dezelfde vrienden, doorgaan in dezelfde modus. Maar ik wilde te weten komen wat ik wil, en dacht dat ik dat antwoord vanzelf zou krijgen als ik weet wie ik ben. Daarom gaf ik me op voor de Your Lab Zomerretraite.

 

Vijftig mensen, veel dertigers, maar ook jonger en ouder. Een verbonden groep van mensen met vragen. Kleine vragen, grote vragen, persoonlijke kwesties, zakelijke uitdagingen. Iedereen stond open om te experimenteren, ervaringen en angsten met elkaar te delen. Het gaf mij het inzicht dat ik niet de enige was met vragen, met gebeurtenissen die ik moest verwerken of kanten die ik moest ontwikkelen om mezelf meer te zien. Ik wist vooraf niet dat ik zoveel over mezelf zou ontdekken in de spiegeling met anderen.

 

Er waren oefeningen met ademhalen, in stilte en rust. Ik ben vooral bekend met de blije emotie, de lach, maar het was een eye-opener om diep naar je gevoel te gaan en ook verdriet of angst te voelen. Ik leef normaal best wel in het nu, knal lekker mee met iedereen, maar door in deze setting naar mijn lichaam te luisteren en na te denken over verbinding die je hebt met anderen, kreeg ik ineens toegang tot een ander gevoel. En dat op een mooie plek in het bos. Mijn tent stond tussen de bomen. We waren veertien uur per dag bezig met gevoel en met dingen die je creativiteit oprekken. Wat je in die sessies meekrijgt, is een leven aan studie. Je neemt eruit mee wat voor jou op dat moment het belangrijkst is.

 

We zijn bang voor ons eigen gevoel, maar zijn net zo goed bang om het gevoel in een ander te raken. Durf je echt in het contact te gaan met de mensen om je heen, een vraag te stellen en de reactie met open armen te ontvangen, zonder oordeel en met aandacht? Een vriend van me had net zijn relatie verbroken. Ik vroeg niet hoe zijn vakantie was, om een algemeen antwoord te krijgen. Ik vroeg: hoe voelde je je op vakantie nu je ex vriendin er niet bij was? Ineens ging het over alleen zijn in een hotelkamer. De zon scheen, maar uit eten gaan zonder haar was niet hetzelfde. Ineens ging het echt ergens over.

 

Mijn ouders gingen vorig jaar scheiden. Mijn moeder heeft een nieuwe liefde. Ik ben nu 31, dan kun je dat wel aan. Dat mijn ouders gelukkig zijn, dat is het belangrijkst. Mijn ouders zijn zich opnieuw aan het ontwikkelen, en ik durf daarbij nu de vragen te stellen die ik vroeger niet zou stellen. Hoe voelt mijn vader zich nu mijn moeder niet meer bij hem woont? Hoe voelt zij zich met haar nieuwe liefde? Hoe denken ze over liefde, trouw of schuld? Als je iemand goed kent, vul je zoveel voor die ander in. De kunst is om al die kennis die je hebt weg te laten en nog een keer te vragen: waarom denk je er eigenlijk zo over? Hoe voelde dat? Ik had er geen half jaar vrij voor nodig om te vinden wat ik zocht, een paar dagen maar, van vertragen, observeren, rustig nadenken, experimenteren. Ik vond niet wat ik dacht te zoeken, maar iets wat waardevoller was dan dat. Ik vond de verbinding met anderen en kwam daarin mezelf steeds anders tegen.’

 


 

Van 19 – 23 februari is de Your Lab Winterretraite.

Deel dit artikel: