Keshia Groenendaal

Keshia Groenendaal (32) is architect en deed mee aan het leiderschapsprogramma van Your Lab. Een jaar waarin ze kon vertragen en verstillen om een nieuwe ruimte in zichzelf en in haar leiderschap te ontdekken.

Ruimte voor groei

Interview: Robin v/d Maagdenberg. Foto’s: Steef Fleur

‘Het Your Lab leiderschapsprogramma begon met een retraite in Italië, op een plek die erop aanstuurt dat je jezelf ontmoet. Waar je even stil moet staan. Uit de rush stapt. Alle programmaonderdelen zijn erop ingericht dat je naar binnen gaat. In het begin had ik er moeite mee. Ik ben altijd op zoek naar contact en met praten vul ik de stilte gemakkelijk op. Ik kwam erachter dat dat ook afleidend kan zijn. In de stilte voelde ik plots mijn ongemakkelijkheid. Uiteindelijk vond ik het heel fijn een nieuwe vorm van contact te ontdekken. 

 

Versnellen lijkt vaak efficiënter. Maar als je tot rust komt, je plek op de grond voelt – wat haast geen tijd kost – dan levert dat zoveel ruimte op.

 

Ik ben altijd gefascineerd geweest door ruimte, wat ruimte betekent en hoe je die vult. ’s Ochtends als je opstaat is de ruimte waar je je in begeeft het eerste wat je ervaart. Je bent er continu door omgeven. Mijn vader is architect en hij nam me vroeger mee naar allerlei mooie plekken. Toen ik klein was schreef hij een gedicht voor me, waarin hij beschrijft dat ik in huizen altijd gezichten zag: 

 

‘Al blijven pleinen leeg

En toont zich geen mens op straat

Toch zie je in iedere steeg

Wie er achter de gevel staat.’

 

Een huis kijkt mij aan, alsof het een levend ding is. Misschien ben ik daarom zelf ook architect geworden. Het menselijke is wat me interesseert in ruimtes; de connecties die er kunnen ontstaan. Als architect ben ik altijd op zoek naar routes waar je elkaar tegenkomt, punten waar je moet vertragen en elkaar aanspreekt. In de openbare ruimte kunnen de mooiste ontmoetingen ontstaan, hoe een plek is vormgegeven kan daarbij helpen. 

Vertragen en versnellen, dat zijn thema’s waar ik tijdens het Leiderschapsprogramma veel mee bezig ben geweest. Versnellen lijkt vaak efficiënter. Maar als je tot rust komt, je plek op de grond voelt – wat haast geen tijd kost – dan levert dat zoveel ruimte op. Rust komt bij mij niet vanzelf, daar moet ik bewust mee bezig zijn. Het heeft te maken met vertrouwen, dat ik niet alle ballen zelf hoog hoef te houden. Zeker als je een team aanstuurt is het verleidelijk om alleen maar bezig te zijn met het blussen van brandjes en vragen te beantwoorden om anderen verder te helpen. Dat moet wel in balans zijn met de tijd die je hebt om aan je eigen ontwikkelingen en projecten te besteden. Zoals Obama, die vier uur per dag tijd maakte om zich terug te trekken, zonder leesvoer, zonder werk, om vervolgens uit die rust weer te kunnen versnellen. 

 

Een team staat het meest in zijn kracht staan als iedereen ruimte ervaart: Als je in de visie van een leider ook je eigen inbreng kunt hebben. Ik ben zelf best dominant en aanwezig. Deels heeft dat te maken met ongeduld, ik wil snel door. Maar het is ook enthousiasme: laten we aan de slag gaan! Dat enthousiasme is vaak gekoppeld aan hoe ik het voor me zie. Dan sta ik dus niet open voor een andere route. Tegelijkertijd is enthousiasme ook kracht: Ik durf ruimte in te nemen en een route uit te stippelen. Iemand die teveel op de achtergrond is irriteert me snel. Bij Your Lab heb ik ingezien dat die irritatie te maken heeft met zelf misschien wel iets terughoudender willen zijn. 

Als ik onder spanning sta weet ik nu dat ik de ruimte even in me op moeten nemen, dan glijdt de angst zo van me af.

De grootste eye-opener tijdens het Leiderschapsprogramma was dat ik het voelen ook als een zintuig mag gebruiken. Voor sommige mensen klinkt dat als de normaalste zaak van de wereld, voor mij was het nieuw. We hadden tijdens de retraite in Italië een gesprek over een vrij zakelijk onderwerp. Iedereen voelde dat er iets anders speelde, maar niemand sprak het uit. Meestal voel ik niet de ruimte om mijn gevoel te checken, dus stap ik er snel overheen. In deze setting was er tijd om het te onderzoeken, dus deed ik dat wel. Uiteindelijk bleek er inderdaad iets anders onder te zitten en bleek mijn gevoel daarover juist. Die onderlaag die is bepalend voor het hele gesprek, maar we doen zo vaak alsof het er niet is. 

 

Op een abstracte manier heb ik dit jaar heel veel ruimte teruggekregen. Als ik onder spanning sta weet ik nu dat ik de ruimte even in me op moeten nemen, dan glijdt de angst zo van me af. Ook het thema ‘Holding the space’ dat we tijdens het jaar behandeld hebben, gaat over het beheren van de ruimte. Door vertrouwen te creëren, in een omgeving waar alles kan en mag en met elkaar te verbinden, juist op die onderlaag, bouw je met elkaar aan een veilige ruimte waarin iedereen zich vrij voelt.’

Deel dit artikel: