Schermafbeelding 2015-04-15 om 15.34.32

There are no real enemies.

Door: Robin van den Maagdenberg. fotografie: Malou kranen

Frank deed in oktober 2013 en in maart 2016 mee aan de YL editie. Dochter Saskia (23) volgde in december bij de YL Young editie, maar daar bleef het niet bij. Ook tweeling Charlotte en Maaike (20), een vriend van de zusjes en een handvol kennissen deden op dringend aanraden van Frank allemaal mee.

 

Schermafbeelding 2015-04-15 om 15.34.32

 

Frank: In februari 2013 zat ik in een dieptepunt. Ik run al jaren een evenementenbureau, maar had er op dat moment totaal geen zin meer in. Terwijl het een hartstikke leuk en gezond bedrijf is met allemaal leuke mensen. Mijn huwelijk stond op instorten. Niets liep echt lekker. Net op dat moment las ik op Facebook over Your Lab. Toen dacht ik: dit is het. Een soort teken aan de wand. Toen heb ik André een lange mail gestuurd en bij hem thuis een kop thee gedronken. Daarna heb ik er toch nog tot na de zomer over gedaan om te gaan. Druk met werk enzo.

 

Vijanden

Frank: Na Your Lab vierden we sinterklaas. Maaike had een sinterklaasgedicht voor me geschreven. Ze schreef dat ze een andere vader had teruggekregen.

 

Maaike: Ja, dat ik nog nooit zo’n leuke vader had gehad als na Your Lab.

 

Frank: Dat vond ik heftig. Maar ik voelde het zelf ook wel zo. Ik had me nog nooit zo lekker gevoeld. Ik heb ADHD, Saskia ook. Dat is echt een lastig iets. Niet alleen maar druk, ook last van stemmingswisselingen, zo heftig dat ik er geen lol meer in had. Ik was niet suïcidaal ofzo, hoor. Maar had nergens zin in. Een tijd lang heb ik bij een psycholoog gelopen, toen dacht ik dat het ontevredenheid was. En ik dacht dat het aan anderen lag. Het gras was groener aan de andere kant, laat maar zeggen. Ik moet scheiden, dacht ik. Iedere zondag hing ik rond op Woodstock in Bloemendaal, hing ik daar in de gordijnen. Dacht echt dat dat helemaal kicken was. Dat is natuurlijk een soort vluchtgedrag. Het afgelopen jaar ben ik nog maar twee keer uit geweest. Heel raar ook, ik heb er helemaal geen behoefte meer aan. Ik haal nu gewoon lol uit het leven. Ik ben nooit een somber mens geweest…

 

Saskia: Ik herken dat. Misschien is dat het juist. De eerste dag bij Your Lab hadden mensen het over ziektes, dood van ouders, trauma’s. Ik dacht, ik kom uit een gezin waar alles in principe leuk is, leuke zusjes, leuke ouders. Het perfecte gezin zou je kunnen zeggen. Ik woon niet in een achterbuurt, ik heb geen zware jeugd gehad. Toch voelde er altijd iets niet op z’n plek. Ik zat in de knoop, maar snapte niet waarom. Pas bij Your Lab kwam ik erachter wat het was.

 

Ik realiseerde me dat ik altijd boos op mezelf geweest ben. Altijd. Ik denk dat jij dat ook altijd bent geweest. Daarom kon ik ook niet aardig doen tegen andere mensen. Pas als je dat los laat, dat boos zijn op jezelf, word je een leuker mens, want laat je het niet meer invullen door andere mensen. Ik dacht altijd, ik zie een ander kijken, die denkt nu vast slecht over mij. Dat heb ik dankzij Your Lab los kunnen laten.

 

Frank: Ik weet nog heel goed, op de laatste dag van Your Lab, gaf iemand me als reflectie: er zijn geen vijanden. Het was zo’n meisje dat ik normaal nooit had toegelaten in mijn leven, omdat ze geen make-up op had, of ze had geitenwollen sokken ofzo. Ik had haar vroeger makkelijk op een feestje of een verjaardag belachelijk kunnen maken, dan had ik alle lachers weer op de hand gehad. Maar als ik dat bij Your Lab had gedaan, dan had ik haar niet toegelaten om zulke waardevolle dingen tegen me te zeggen. Ik brak echt in tienen, moest keihard janken en dacht dat is het gewoon. Altijd zie ik alles als bedreiging. Als mijn vrouw op vrijdagochtend aan me vroeg wat ik ’s avonds ging doen, dan zei ik meteen: waarom vraag je dat?! Dat ze het aan me vroeg om samen met mij een filmpje te kijken, kwam niet in mijn hoofd op. Ze was er dan natuurlijk ook klaar mee. En dan dacht ik, zie je, het ligt aan haar. Geen moment kwam het in me op dat ik dat veroorzaak. Dan ging ik boos de deur uit om te feesten. Dat inzicht, dat er geen echte bedreigingen zijn, dat is voor mij echt de wiskundige formule van het leven.

 

Vader

Charlotte: We kregen na Your Lab een heel andere vader terug, meer een vaderfiguur dan een vriend.

 

Maaike: Ja, vroeger was het een vriend. Als hij me moest ziek melden wist ‘ie niet eens in welke klas ik zat. Maar ik kon hem in het weekend wel tegenkomen tijdens het uitgaan. Nu is m’n vader een vader, kan ik alles tegen hem vertellen. Hij neemt verantwoordelijkheid en kan ons nu advies geven in plaats van andersom. Ik kan me nu zijn dochter voelen.

 

Frank: Ik ben niet zo’n vader die alleen het vlees snijdt. Ik heb mezelf niet als slechte vader ervaren, het heeft de meiden aan liefde niet ontbroken. Je kon het alleen nergens met mij over hebben.

 

Saskia: Eerst vond ik mijn vader wel cool, maar hij had iets schreeuwerigs. Nu waardeer ik hem om andere dingen, dat hij zijn bedrijf zo goed runt, dat hij doet wat hij wil.

 

Charlotte: En hij heeft een echte passie.

 

Frank: Die passie, om mooie dingen neer te zetten, heb ik altijd al gehad.

 

Charlotte: Nu valt dat op, in plaats van dat je de coole vader bent die naar feestjes gaat.

 

Frank: Ik ben geen man van een 9 tot 5 bestaan. Ik ga naar Ibiza, feestjes. Als ik andere mensen zie van 53 dan denk ik, ik ben heel anders.

 

Charlotte: Eerst gaf ik mijn vader altijd advies als hij ruzie had met mijn moeder. En dan zei hij, ik ben blij dat je zo wijs bent. Dat deed ik vooral zodat het thuis gezellig zou zijn. Nu hoef ik dat nooit meer tegen hem te zeggen. We helpen elkaar wel allemaal, we begrijpen elkaar namelijk na Your Lab.

 

Luisteren

Saskia: Ik had nog nooit een gesprek gevoerd met pappa zonder dat we elkaar in de reden vielen.

 

Charlotte en Maaike tegelijk: Wij allemaal niet.

 

Saskia: We zijn nu al een aantal keer gaan lunchen, en hadden gewoon echt een gesprek, zonder verwijten. Twee weken geleden heb ik besloten te stoppen met school. Door Your Lab durfde ik dat. Mensen schrikken daar van. Maar wat is falen? Falen bestaat helemaal niet. Er zijn andere manieren om ergens te komen. Jullie hadden allemaal het vertrouwen dat het goed voor me was om te stoppen. Ik kom er wel. Je hoeft niet altijd overal een systeem of strategie voor te bedenken, zolang je de kansen kunt zien die het leven je geeft. Nu haal ik veel meer energie uit de dingen die ik doe.

 

Frank: Raar dat dat in vier dagen gebeurt hè. Dat vind ik raar. Of ja, het gebeurt eigenlijk in een seconde, ergens in die vier dagen. Op dag één wilde ik eigenlijk weer gaan. Ik vond het raar dat we ons niet aan elkaar voorstelden, dat we van een vent in een judopak gewoon wat moesten rondlopen. In het begin probeerde ik ook alles uit te leggen voor mezelf, totdat ik het losliet en maar liet gebeuren. Op de tweede dag is een soort vonk overgeslagen, ik had megaveel zin om te gaan die dag. Normaal slaap ik een gat in de dag, nu was ik om 7 uur wakker en stond ik om 9 uur voor de deur te trappelen. Wat ik het mooie vond, toen ik van school afging… grinnikend. ik heb nogal een rumoerige schooltijd achter de rug zeg maar, toen was het bij het afscheid huilen in het fietsenhok..

 

Maaike: Pap, het duurt zo wel lang als je allemaal extra dingen gaat vertellen, over school enzo. Je zit echt superveel te praten.

 

Frank: Oké, nou, dan stop ik. Vertel jij maar wat, schat.

 

Maaike: Ik wilde de eerste dag ook niet meer. Ik vond het eng en confronterend. Mijn moeder was altijd een spiegel, maar het was heel anders nu die hele groep ineens een spiegel was.

 

Charlotte: Ik wist grotendeels wel hoe ik in elkaar zat, maar het was meer dat ik het niet wilde zien. Ik wist dat ik slecht tegen commentaar kon, onaardig kon zijn of niet met een situatie om kon gaan. Maar nu zag ik via het gedrag van anderen hoe ik daar zelf ook mee om kon gaan.

 

Spiegelen

Saskia: Voor Your Lab miste ik mijn zusjes altijd. Ik wilde zo dichtbij ze staan maar voelde me altijd zo ver van ze af, omdat zij als tweeling meer verbonden met elkaar leken te zijn. Na Your Lab hadden we ineens toegang tot elkaar. Tijdens de stiltesessie moest ik ook meteen huilen om mijn zusjes. Toen zei André ‘ze hebben het ook over jou gehad, ze vinden jou ook belangrijk.’ Dat was voor mij een heel speciaal moment.

 

Charlotte: Maaike en ik dachten altijd, we zijn als tweeling elkaars beste vriendinnen, maar het was oppervlakkig. We hadden vaak ruzie, veel commentaar op elkaar. We zagen tweeling zijn ook als belemmering, niet als aanvulling. Bij Your Lab hebben we geleerd om het tweeling zijn als iets positiefs te zien. Nu gaan we heel anders met elkaar om.

 

Maaike: We kunnen elkaar aanvullen. Zij heeft die eigenschap, ik deze en daar is niets vijandig aan. Daardoor is onze band heel erg veranderd.

 

Frank: Toch ook dat jullie nu los van elkaar kunnen zijn?

 

Charlotte: Ik dacht altijd ‘Ik loop altijd achter Maaike aan, Maaike heeft meer vrienden.’

 

Maaike: En ik dacht altijd dat ik nergens naar toe kon zonder Lotje. Ik wilde altijd dat Lotje eerst ging. We wilden ook samen naar Your Lab, maar gingen dus uiteindelijk apart.

 

Charlotte: Ik verdwaalde volledig de eerste dag want Maaike kan kaartlezen en ik niet. Toen bedacht ik, ik moet dit allemaal zelf kunnen. Voelde me ook superongemakkelijk, want meestal is Maaike er, maar nu moest ik het zelf doen.

 

Maaike: Lotje wilde niet voor de groep tijdens de stiltesessie en ik eigenlijk ook niet. We hebben dat allebei op het laatste moment toch gedaan, maar dat wisten we niet van elkaar. Achteraf bleek dat we daar allebei precies hetzelfde hadden gezegd. Ik dacht altijd dat Lotje de leukere was, de mooiere, de slimmere.

 

Charlotte: Voor het eerst hebben we ook vrienden die de ander niet kent. Nu doen we meer apart. Vroeger bleef Maaike ook thuis als ik moe was, nu gaat ze met anderen op pad.

 

Maaike: Nu voelen we allebei dat tweeling zijn niet betekent dat we identiek moeten zijn, maar juist dat we allebei uniek zijn. Door dat te in te zien kunnen we ons nu eigenlijk veel beter met elkaar verbinden.

 

Rollen

Frank: Your Lab verandert je. Je blik op jezelf, je vrienden en dus ook je rol in je bedrijf. Eerst speelde ik overal een andere rol. Dat doe ik nu niet meer. Thuis ben ik niet anders dan op kantoor. Dat is toch eigenlijk ook raar. Dat we overal maar steeds een andere rol innemen, onszelf steeds meer aanpassen, waardoor je steeds verder verwijderd raakt van wat belangrijk is. Ik ben nu overal mezelf en kan beter contact leggen. Iedereen bij mij op kantoor merkt megaverschil. Ze hebben een andere Frank, die eindelijk eens luistert en niet altijd de rol van vrolijke flapuit wil spelen. Die gekke Hagenees die ben ik nog steeds, maar nu maak ik geen grappen meer om de stilte te vullen. Kan de stilte nu toelaten en voel me daardoor veel rustiger. Ik kan Your Lab in mijn werk iedere dag toepassen, bijvoorbeeld door te letten op mijn ademhaling. Ja nu lukt het niet hoor, door het enthousiasme blijf ik maar lullen. Ik kwam vroeger een ruimte binnen, en ging dan gewoon praten, non stop. Gewoon niet doorhebben dat je de enige bent die aan het ouwehoeren is. Bij Your Lab kwam ik voor het eerst in aanraking met het idee dat je eerst even kunt aarden, contact kunt maken met mensen. In het begin ging ik het heel letterlijk in de praktijk brengen. Liet ik de ander praten, ik luisterde alleen maar. Daarna kon ik steeds meer aanvullen op een gesprek wat er al was, liet ik het meer gaan. Dat was zo leerzaam. Door Your Lab ben ik veel intelligenter geworden. Ik heb 53 jaar lang niet geluisterd, omdat ik dacht dat mensen op mijn verhaal zaten te wachten. Organizing is all about passion, is het motto van mijn bedrijf. De passie was in de loop van de jaren een beetje verdwenen, ik was alleen maar aan het zenden met mijn bedrijf, alleen maar aan het vertellen wat we wel niet hadden bereikt, dit gedaan, dat gedaan. Waren mensen helemaal niet in geïnteresseerd. Na Your Lab dacht ik ineens, is dit wel wat ik wil. Is dit wel wat ik wil zenden, moet ik niet gewoon gaan ontvangen? Hij zucht. Dat ik het gered heb joh.

Deel dit artikel: