Schermafbeelding 2016-07-01 om 20.31.11

Intuïtie is hot. Iedereen wil intuïtief zijn. We doorzien dat het intellect beperkt is, niet overal bij kan. Dat we uit een diepere bron moeten vissen om beslissingen te maken die er werkelijk toe doen. Maar hoe kom je bij je intuïtie? En gaat de intuïtie het verstand wel te boven? Hoe zuiver kan onze intuïtie zijn als we veelal gedreven worden door onbewuste angsten? 

 

Door: André Platteel    Foto’s: Marton Perlaki

 

Ik heb het afgelopen jaar hard gewerkt aan een nieuwe roman. Maar harder nog heb ik gewerkt om het verschil te onderzoeken tussen intuïtie en instinct, een van de thema’s van mijn nieuwe boek. Intuïtie en instinct zijn allebei onmiddellijk, gaan over handelen in het moment. En allebei, zo dacht ik altijd, passeren ze het denken. Toch heb ik bij mezelf een groot verschil tussen beiden gemerkt: Intuïtie gaat voor mij over contact hebben met het leven zelf. Dat voelt krachtig en open. Je ziet mogelijkheden, neemt initiatief. Het instinct lijkt meer een reflex te zijn die voortkomt uit de drang te overleven. Zoals een baby na de geboorte onmiddellijk naar de borst grijpt. Of je je gezicht beschermt als je iets gevaarlijks op je af ziet komen. Dat heeft niets met kennis of leren te maken, maar is aangeboren.

 

Ik kwam erachter dat mijn instinct vervuild is met verdrongen angsten, waardoor ik op sommige momenten spastisch reageer, onbewust gericht op overleven terwijl dat helemaal niet nodig is.

 

Ik zie mezelf graag als iemand die intuïtief in de wereld staat: onmiddellijk reageren, weg van voortdurende reflectie. Maar waarom had ik dan toch het gevoel dat het leven mij overkwam, ik veelal leefde vanuit een serie reflexen? Ik kwam erachter dat mijn gevoel vervuild is met verdrongen angsten, waardoor ik op sommige momenten spastisch reageer, onbewust gericht op overleven terwijl dat helemaal niet nodig is. In dat soort situaties dacht ik niet na, reageerde spontaan en verwarde dat voor intuïtie. Een simpel voorbeeld: op het laatste moment een hele belangrijke afspraak afzeggen omdat gaan intuïtief ‘toch niet goed voelt’. Yeah, right!

Omdat mijn angsten zich goed hadden vermomd, kon ik niet zien dat achter het afzeggen van zo’n belangrijke afspraak angst zat voor afwijzing. Of angst om mezelf in of voor een groep te tonen. Die angst was onbewust zo groot geworden, dat afzeggen een vorm van overleven werd. Dat heeft niets met intuïtie te maken, is eerder iets instinctief. Angsten drukken immers op een primitief deel van ons brein, dat tot automatische reflexen leidt: bevriezen, vluchten of vechten.

Ik heb gemerkt dat het onmogelijk is intuïtief te zijn, als verdrongen angsten niet eerst overwonnen worden. De gedachten dat je intuïtief handelt is misschien wel de machtigste strategie om je angsten niet aan te hoeven gaan.

 

Om erachter te komen of je onnodig instinctief reageert in plaats van intuïtief, is zelfreflectie nodig. Waarom doe ik wat ik doe? Zodat je kunt onderzoeken of de onmiddellijke reactie een afweer is, een angstreflex, die niet helemaal doorvoeld is. Om dat te doen moet je ook je kop gebruiken. Had ik alweer een misvatting te pakken; dat intuïtie niets te maken zou hebben met het denken. Een hele naïeve misvatting misschien; want als intuïtie betekent dat je contact hebt met het leven zelf, dan doet alles mee. Ook het denken. Want dat is onderdeel van ons leven.

Zonder angst sta je daar alleen niet bij (door) stil. De afstemming tussen denken, doen en handelen gebeurt gewoon. Volledig doorvoeld en doorleefd. En brengt je daarom in de bron van het leven zelf.

Deel dit artikel: