Schermafbeelding 2015-12-15 om 21.39.56

A global system break-down

Door: Robin van maagdenberg

In een serie Your Lab-interviews met leidinggevenden in multinationals hoor ik voor de derde keer in korte tijd wanhoop in een mager zinnetje: we gaan het niet redden. Het geloof in transformatie om een ecologische en economische (en daarmee ook sociale) destructie te voorkomen, is vrijwel nihil. Ik voel een angstsiddering in mijn lijf bij het aanhoren van hun radeloosheid; ik luister nu immers niet naar complotdenkers, spirituele onthechters of pessimisten, wiens woorden je makkelijk kunt kantelen. Ik zit tegenover topleiders; leiders die zich moedig hebben opgesteld en hun carrière in de waagschaal leggen om organisatiesystemen van binnenuit te veranderen om het tij te kunnen keren. Kennelijk tegen een stroom in, te krachtig om weerstand aan te bieden.

Schermafbeelding 2015-12-15 om 21.39.56

Als een konijn in de koplampen van een auto: gefascineerd door het licht van een naderend einde, je laten pletten door iets wat je al van ver zag aankomen en heb horen donderen. Is dat wat er staat te gebeuren?

Terug van mijn laatste interview, doe ik verslag aan een vriend met wie ik regelmatig afspreek om elkaars beklemmende patronen te spiegelen. Het systeem zoals we dat kennen, ecologisch, economisch en daardoor ook sociaal, gaat kapot. Moeten we daar angstig om zijn? Is die destructie het resultaat van onbewuste korte termijndenkers, die louter geïnteresseerd zijn in winstmaximalisatie, wegkijkend van de collatoral-damage van die strategie?

Of speelt er misschien iets anders?

Een onderzoek:

Steeds meer mensen willen bewuster leven: onderzoeken hun onbewuste patronen die we allen hebben, ooit ontstaan uit onveiligheid. Ikzelf heb lang moeite gehad met verbinden (dat is ook waarom ik er zo gefascineerd door ben), omdat ik te maken heb gehad met de dood van geliefden. Dat nooit meer, die pijn van verlies. Liever vanuit angst relaties aanknopen: controle willen hebben, macht willen hebben, niet echt open durven zijn. Vrijwel al mijn gedrag en wat ik voelde werd door die angstige pijnvermijding aangestuurd: onbewust. Angst vernauwt en verkleint. Je bevriest, kan daardoor niet meer adequaat reageren op reële situaties. Dat is precies wat nu op mondiaal niveau gebeurt.

Om te komen tot rust, vrede en veiligheid is het nodig je vluchtstrategieën te onderzoeken. Maar oh, wat kan dat moeilijk zijn. Want die vluchtstrategieën wekken de illusie van veiligheid. Terwijl angst er de basis van is. Aangaan van die angst is als sterven: wie je dacht dat je was verdwijnt: je interne systeem gaat eraan. Maar dat moet! Wat je daarna ervaart, had ik zelf nooit verwacht: onder de angst zitten ruimte en liefde, die je laten ervaren dat wie je bent, samenhangt met alles en iedereen. We zijn net zo goed de ander en de wereld. Vanuit die doorleefde samenhang kun je zeggen dat ons ‘interne’ systeem resoneert met ‘externe’ systemen.

Als steeds meer mensen hun onbewustheid aangaan en daarmee hun ‘systeem’ dat veelal door angst gevormd is, laten afsterven, dan kan het niet anders dan dat het systeem ‘buiten’ ons ook afsterft. De ondergang van ons huidige mondiale systeem is niet het resultaat van hen die onbewust handelen, maar juist van hen die verlangen naar meer bewustzijn.

We moeten het uiteenvallen van het mondiale (economische) systeem daarom niet betreuren, maar vieren: want hoe we nu met elkaar en de aarde omgaan is vanuit angst, en dus niet alleen destructief voor systemen, maar voor alles en iedereen. Zij die hun individuele proces aangaan, weten dat je niet bang hoeft te zijn. Zij hebben immers al in henzelf ervaren dat wanneer je een verangstigend systeem laat sterven, er niet niets overblijft, maar ruimte en liefde verschijnt. Het is dus niet nodig om als een konijn in de koplampen van een naderende auto te wachten op onze ondergang. We kunnen vanuit de doorleefde verbinding, adequaat en creatief reageren op die extreme mondiale veranderingen. En daaruit mogelijk iets creëren dat liefdevoller is dan we nu kennen.

Voor hen die onbewust zijn (en voor dat deel dat in ons onbewust is), wordt die creatieve transitie een hele klus, omdat angst en dus bevriezing regeren: als je niet alert bent, staar je jezelf net als het konijn, hartstikke dood.

De uitdaging om de huidige transformatie creatief te vertalen, speelt zich af op verschillende terreinen.

1. Niet opnieuw wij/ zij

Als we de wereld opdelen in ‘wij’ die bezig zijn steeds meer bewust te worden en ‘zij’ die onbewust zijn, dan creëren we een dualiteit. En daarmee een gevoel van superioriteit en gescheidenheid. Precies dat zijn de achterliggende gevoelens die leiden tot angst, en dus weer nieuwe vluchtstrategieën initiëren om ons veilig te kunnen voelen. Alles begint dan weer van voren af aan. Als er algehele verbondenheid is, ben ik ook onderdeel van de ander, en van de wereld. Leiderschap tonen is niet langer proberen de ander in beweging te brengen om tot meer inzicht en helderheid te komen, maar zelf voortdurend scherp zijn op weer nieuwe individuele vluchtstrategieën en verborgen agenda’s, daarover open durven te communiceren, zodat het bewustzijns-onderzoek een proces wordt waarin je anderen uitnodigt en mogelijk inspireert om ook open en zonder angst vluchtstrategieën te onderzoeken. Dan ontstaat er gezamenlijke groei – in welke externe situatie we ons ook bevinden.

Verandering gebeurt niet daarbuiten, maar ‘hier’ binnen – in jou.

2. Aangaan van patronen is wat leven is.

Het ontmantelen van je interne systeem is een delicaat en aandachtig werk. Dat kun je niet alleen. Zorg dat je werkt en leeft in een cultuur waarin er openheid is om op een liefdevolle manier op elkaar te reflecteren. Durf als leider zelf geleid te worden, zodat anderen je scherp en bewust kunnen houden. De valkuil is te denken dat als je eenmaal patronen bent aangegaan, dat je er dan al bent, bewust: de klus is geklaard. Maar dat is misschien wel wat onbewustheid is: niet willen zien dat alles voortdurend verandert, jij dus ook, en dat je er dus nooit kunt zijn. Elke vorm van identificatie, ook met die van een ‘bewust persoon’, is onbewustheid, en dus een vlucht weg van wat is.

Wie we zijn en wat we gezamenlijk ontwikkelen is niet langer een systeem, maar een organisme, een proces.

3. Aardse krachten onderkennen

De destructie van het systeem, de transitie naar een andere organisatie, zal gepaard gaan met geweld. Met weerstand en onderdruking. Dat zal tot slachtoffers leiden. Zoals we dat nu bijvoorbeeld zien met vluchtelingen. Vanuit algehele verbondenheid moeten we erkennen dat we zelf ook vluchtelingen zijn: dat we voortdurend op de vlucht waren en nog zijn voor onze schaduwkanten, voor oude pijnen die we niet onder ogen durven komen. Net zoals we de vluchteling zijn, zijn we ook de onderdrukker: van gedachten en emoties die we niet willen ervaren en daardoor wegdrukken, van situaties die niet stroken met onze gedachten over hoe de werkelijkheid eigenlijk zou moeten zijn, waardoor we wegkijken van wat is. En door veranderende ecologische en economische omstandigheden, kan het zomaar zo zijn dat we straks zelf ook vluchteling zijn, en onderdrukt worden.

Als het individuele proces naar meer bewustzijn is gestart, weten we ook dat de onderdrukker en vluchteling thuis kunnen komen in liefde en ruimte. Hoe dat zich concreet manifesteert (in acties, daden en ideeën) zal voor iedereen anders zijn, maar steeds gericht op gezamenlijke groei.

Weerstand en onderdrukking tegen de aanstaande transformatie, maken je tot werkelijk slachtoffer, en is destructie.

 

Your Lab faciliteert leiders, teams en individuen om de noodzakelijke transitie in zichzelf te maken, en daarmee in de samenleving als geheel. Voor leiders die voorop willen gaan in dit proces is er binnenkort een retraite gepland in Big Sur, California.

Deel dit artikel: