steeffleur_YL-RONALDOPHUIS_008

Het blijft toch wonderlijk, creëren. Eerst is er niets, en dan opent zich ineens een verhaal. Waar komt dat verhaal vandaan, wat is de bron van creatie?

 

Tekst: André Platteel   Foto’s: Bovenste: Steef Fleur / de andere foto’s: Webber Represents

 

Ik dacht eerst dat creatie iets is wat je moet bedenken en wat tot stand komt door te kijken naar wat al eerder is gecreëerd, dat te nemen als een bron van inspiratie. Zo werkte dat in de reclamewereld waar ik een tijdje in werkte. Concepten maken door eerst te onderzoeken wat er allemaal al eerder gemaakt is en dan ombuigen: een variant of een collage maken die veel beter is toegespitst op het merk waar je op dat moment voor werkt.

Ik bootste uren de slagen en oefeningen na van mijn Chinese vechtleraar. In stilte. Niets werd uitgelegd. En na jaren voelde ik iets van binnenuit ontstaan dat anders was dan ik nagebootst had, maar wel door het nabootsen was geactiveerd.

 

In die tijd werkte ik met twee artdirectors die van die aanpak niets moesten hebben. Zij keken niet wat er al was. In hun kantoor stond een schildersezel en een piano. Ze ‘jamden’, en schilderden, en tijdens dat proces kwamen er vanzelf ideeën op voor merken die bij hun aanklopten. Ze gebruikten hun eigen creativiteit als bron van inspiratie. Wat ze verzonnen voor hun klanten had niets te maken met schilderen of muziek, maar kwam er wel uit voort. En die bron vercommercialiseerden ze ook weer: ze namen hun muziek op, en stelden hun schildrijen tentoon, verkochten hun werk vaak aan dezelfde directeuren en accountmanagers die bij de commerciële opdrachten aanleverden.

 

Geïnspireerd door die twee mannen dacht ik dat creatie helemaal uit ‘jezelf’ moest komen. Autonoom, niet bevlekt door iets wat er al is. Toen ik op vechtsport ging leerde ik de Oosterse manier van creatie die daar haaks op staat: langdurig kijken naar hoe een meester iets doet en dat zo nauwkeurig mogelijk nabootsen. Dat gebeurt in de kalligrafeerkunst, schilderkunst, maar moet je ook doen om sushi-meester of vechtkunstenaar te worden. Ik bootste uren de slagen en oefeningen na van mijn Chinese vechtleraar. In stilte. Niets werd uitgelegd. En na jaren voelde ik iets van binnenuit ontstaan dat anders was dan ik nagebootst had, maar wel door het nabootsen was geactiveerd. Ik creëerde mijn eigen vechtstijl. Authentiek door imitatie.

Als niet één moment hetzelfde is, als alles steeds verandert, dan is het leven zelf creatie.

Toen ik later ging schrijven, merkte ik dat creativiteit weer een andere vorm kreeg: dat schrijven bij mij intuïtief werkt. Ik ga zitten, en ineens beginnen mijn vingers te tikken. Ik vind dat fascinerend. Staat er na een half uur ineens een schets voor een verhaal. Maar daar bleef het in het begin ook vaak bij. Was ik al blij dat er iets ontstaan was. Dat proces is voor het maken van een roman lang niet genoeg. Ik moest leren ook mijn hoofd te gebruiken: welke ontwikkeling maken de karakters, hoe bouw je spanning op, hoe componeer je? Dat vraagt denkkracht. En ook ervaring. Dus veel en nauwkeurig lezen. Hoe bouwen andere schrijvers hun verhaal op? Welke schrijfstijlen zijn er en wat zijn de effecten daarvan?
Ik heb net mijn tweede roman afgerond, wat een oefening was om al die elementen bij elkaar te brengen: het intuïtieve proces, gecombineerd met denkkracht, close-reading, en aandachtigheid. Ik heb tegenwoordig een boekje bij me en als ik iets ervaar wat me raakt en waarvan ik denk dat ik dat als materiaal voor een verhaal kan gebruiken, schrijf ik dat op. Staat dat haaks op ‘in het moment zijn’ of activeert dat juist ‘in het moment zijn’?

 

Weer later, met Your Lab aan de slag, merkte ik opnieuw een andere variant van creatie. Geen boek, CD of schilderij, of wat dan ook – maar een staat van Zijn. Als niet één moment hetzelfde is, als alles steeds verandert, dan is het leven zelf creatie. Dat zien we vaak niet omdat we de wereld, onszelf en anderen zien vanuit allerlei aannames en concepten. De voortdurende veranderlijkheid merk je niet meer op. Je stapt over de meest pure vorm van creatie heen.

 

Intuïtie is naar mijn gevoel in contact komen met die voortdurende veranderlijkheid. Met pure creatie. Dan raak je verwonderd door alles. Kan alles ook inspiratie zijn. Dat is het begin van manifestatie. Een machtig begin. En daarna begint vakmanschap: technieken, aanpak, compositie. Op al die terreinen begeeft Your Lab zich. Niet alleen om te kunnen creëren, maar om dat allereerst voor te zijn: Om creatie te kunnen Zijn.

 

De komende Your Lab retraites staan daarvan in het teken.

Deel dit artikel: