LAB ZINE #2: SUCCES, ESSAY: SCHADUWBOKSEN

Ware succes ligt niet in winnen, maar in de weg ernaartoe. Samen met een mentor en team kijken naar waar je kan verbeteren. Het perfectioneren van je stijl. Steeds willen groeien, nieuwe manieren onderzoeken in je ambacht. Mike Tyson deelt daarin een klap uit.

Mike Tyson and Cus D’Amato in training. “I’m not a creator,” D’Amato once said. “What I do is discover a

Schaduwboksen

Ik ben geen bokser. Ik heb wel eens een training op zo’n grote bokszak gevolgd, maar nog nooit tegenover iemand in de ring gestaan. Wel kijk ik, als ik niet kan slapen, vaak YouTube filmpjes van boksers. Het liefst keek ik tot voor kort die filmpjes waarin alle knock-outs (een stuk of 50) van een bokser achter elkaar zijn gemonteerd. Boem boem boem. Het heeft iets rustgevends. Twee mannen in zo’n ring. En dan maar kijken wat er gebeurd. Mens tegen mens. Wegrennen is geen optie. Er zit iets moois in voor mij. Iets onvermijdelijks.

 

Door: Jaap Duin

 

Een paar nachten geleden zag ik een filmpje van Mike Tyson. Hij was daarin niet mensen knockout aan het slaan, maar was aan het schaduwboksen. Hij stond in een lege boksring, er was geen tegenstander. Mike die zijn patronen uitvoerde en zijn handschoenen die alleen de lucht om hem heen raakte.

 

Ik vond het prachtig. Ik keek het opnieuw en opnieuw. Wel dertig keer. Dat blok spieren in z’n eentje in de ring. Draaien, inademen, duiken, uitademen. Linkse directe, uppercut, ontwijken. Zoveel souplesse, kracht en beheersing. Magisch.

 

Ik keek daarna ook wat interviews met Tyson waarin hij terugkijkt op zijn carrière. In die eerste jaren kon hij namelijk niet echt genieten van de wedstrijden die hij won. Tyson zegt daarover: “Ja natuurlijk gingen die tegenstanders tegen de grond, want dat was waar ik elke dag op oefende met mijn team. Dus waarom zou ik daar blij om moeten zijn? Het was een logisch gevolg. Ik was met iets veel groters dan die tegenstanders bezig.”

 

Dat vind ik interessant.

 

Want hier spreekt een man die in een wedstrijdsetting, een topsport omgeving, eigenlijk geen zier om winnen geeft. En de tegenstanders dan? Haatte hij die niet? Volgens mij niet. Zijn imago van ‘baddest man on the planet’, dat was maar een mantel verklaarde Tyson later. Die hij graag gebruikte om tegenstanders bang te maken. Zoals hij over zijn tegenstanders praat in de beginjaren van zijn carriere; het waren slechts marionetten die hij tegenkwam op zijn weg naar de totale beheersing van de sport.

 

Tysons eigen definitie van succes had dus niks te maken met het verslaan van tegenstanders, het winnen van honderden miljoenen dollars, en het verkrijgen van roem.

 

Zijn ware succes lag, denk ik, in de weg daarvoor. Het samen met zijn mentor en team kijken naar waar hij kon verbeteren. Het perfectioneren van zijn stijl. Steeds willen groeien, nieuwe manieren onderzoeken in zijn ambacht als bokser. Afgezonderd van de hectiek van de straat en media, trainend en wonend in de Catskill mountains, een ruig natuurgebied boven New York. Urenlang oude video’s kijken. Leren van andere topboksers. Als een spons alle kennis van zijn trainer Cus d’Amato opslurpen. Meester en gezel. Constant kritisch kijken naar elkaar en op zoek naar verdieping.

 

Wedstrijden waren slechts testmomenten geworden. Onderdelen van een veel groter proces. Een proces van teamwork, van openstaan voor feedback, van samen groeien, van hard werken, van trouw blijven aan jezelf en een stijl ontwikkelen die bij je past. Succesvolle sporters kunnen dat. Openstaan voor leermeesters, maar op de juiste momenten alles loslaten en vertrouwen op je lijf, je intuïtie. En ja, die winnen soms een wedstrijd. Maar vraag aan sporters of ze een wedstrijd leuk vinden, en vaak zullen ze zeggen: Leuk? Nee dat niet. Eerder zijn de wedstrijden voor hun beangstigend, uitputtend, beschadigend, zenuwslopend. Momenten waar ze naartoe leven in angst en kotsend op de wc.

 

Ik hoor leiders soms zeggen dat ze een topsportmentaliteit in hun organisatie willen. Als je doorvraagt kom je erachter dat ze met topsport bedoelen: alles ervoor hebben om te winnen, om prijzen te pakken.

 

Winnen is succes. En succes is winnen. Of zoals in veel organisaties geldt: succes is groei. We zijn pas succesvol als we groeien. En als we ‘winnen’ van onze ‘concurrenten’. Maar wat zie je als leider als succes? En waarom is winnen belangrijk voor je? En waarom is groei belangrijk voor je? En weet je eigenlijk wel hoe dat voor je werknemers is? Wat is hun definitie van succes?

 

Je alleen richten op groei en winnen, en daar je succes aan afmeten is niet duurzaam. Topsport is trouwens ook niet duurzaam of gezond. Een topsporter is na 10 jaar vaak compleet afgebeuld. Lichamelijk beschadigd en geestelijk uitgewoond. Vervolgens valt hij of zij na deze korte carrière vaak ook nog eens in een gat, waarin het moeilijk is zijn creativiteit en zingeving in het leven weer te (her)vinden.

 

Daarnaast kom je voor je het weet met zo’n monomane focus op groei en winnen terecht in patronen van wilskracht, agressie en constant targets willen behalen. In het spelen van strategische spelletjes en er alles aan doen om alleen maar te Winnen. Om uiteindelijk in die overwinningszucht ook je eigen gezondheid of die van je medewerkers kapot maken totdat jij of zij in een burn-out terecht komen.

 

Winnen, groeien, maar ten koste van wat?

 

Terug naar het filmpje.
Ik zag Tyson schaduwboksen, touwtjespringen, oefenen op een boksbal. En begon langzaam een beetje te begrijpen waarom ik die filmpjes die ik eerder had gezien als suf (geef mij maar wat knock-outs!), nu opeens fascinerend vond.

 

Ik voel namelijk dat in mij er iets is veranderd. Dat ik steeds vaker succes niet langer associeer met winnen of verliezen. Met veel geld verdienen, domweg groeien of winnen ten koste van alles,. Met aanzien krijgen, of mensen knockout slaan, de sterkste zijn.

 

cusmikeyoung

 

En ik zie steeds duidelijker dat topsport slechts een begrijpelijke, overzichtelijke en spannende manier is om het proces achter de wedstrijden naar voren te brengen. Het proces van teamwerk, samenwerken met je begeleiders, constant jezelf bevragen, kijken naar nieuwe mogelijkheden. Proberen je bewegingen te perfectioneren.
Geen strijd, geen knock-outs in volle stadions, maar een potje schaduwboksen in een zaaltje achteraf.

 

De mate van succes wordt daarmee niet langer gedefinieerd door de beperkte keus tussen winnen of verliezen. Maar door je toewijding aan het proces van gezamenlijke fysieke, mentale en emotionele groei. Een ontwikkeling die hopelijk voortduurt totdat je in je kist ligt. Soms slechts onderbroken door misschien wel de minste relevante gebeurtenissen in dit gezamenlijke proces: de momenten van strijd, de wedstrijden en de krachtmetingen die gaan over targets behalen en winnen of verliezen.

Deel dit artikel: