Schermafbeelding 2016-07-02 om 13.40.07 copy

Veertien jaar geleden ging ik zelf voor het eerst op retraite. Dat was toen nog niet zo ingeburgerd als nu. Vanuit mijn omgeving kreeg ik veel kritiek. Waarom ik dat nodig had. Ik ging toch geen bomen knuffelen? De retraite veranderde alles voor me. Alsof het leven een andere dimensie erbij kreeg. Ik zag niet meer plat: alles had ineens diepte. En ik ervoer een waarheid waar we in het dagelijkse leven vaak niet zo eenvoudig op stuiten: we staan niet los van elkaar, alles hangt met elkaar samen en komt uit een zelfde bron. In die doorleefde waarheid lossen alle problemen op.
 

Door: André Platteel
 
Ik belde mijn broer. Ik ga naar een retraite, zei ik. Ben je gek geworden, je gaat toch geen bomen knuffelen, zei hij. Dat was veertien jaar geleden. Ondanks zijn zorg ging ik toch, met een vriend die ik nog maar net had ontmoet. Mijn koffer zat vol met salami, omdat ik wist dat we tijdens de retraite vegetarisch zouden eten en ik in die tijd geen dag zonder vlees kon (nu vind ik vlees af en toe nog steeds heerlijk).
De eerste dag was ik dood-nerveus. Ik kon niet goed tegen groepen. Als ik met teveel vrienden op stap ging, vond ik dat al lastig. Liever één op één. En nu zat ik ineens met wel tachtig vreemden opgescheept, vijf dagen lang. En met een net gemaakte vriend die het juist heerlijk vond om nieuwe contacten aan te gaan, waardoor ik al snel mijn veilige maatje verloor.

Al het drama dat we ervaren is terug te voeren is op een denkfout: dat we denken los te staan van anderen en de wereld. Als we zien dat alles met elkaar samenhangt is er geen strijd of probleem meer, ontstaat er een natuurlijke flow, die liefdevol en krachtig is.

De retraite werd geleid door een man uit Zuid Afrika: hij was groot en had een krachtige blik uit diep donkere ogen. Hij vertelde over hoe alles met elkaar samenhangt. Dat al het drama dat we ervaren, terug te voeren is op een denkfout: dat we denken los te staan van anderen en de wereld. Als we zien dat alles met elkaar samenhangt, vertelde hij, dat is er geen strijd of probleem meer, ontstaat er een natuurlijke flow, die liefdevol en krachtig is. Hij vertelde het zo, dat ik de woorden mijn lichaam voelde openbreken.

 

 

 

Na de eerste dag was de angst verdwenen. Ik voelde kracht, wilde op avontuur. Was als een kind zo enthousiast. Dat kwam misschien wel omdat de sfeer zo veilig was. Uitnodigend. Nergens het gevoel iets te moeten. Nooit werd iets veroordeeld. Ik sprak mensen als ik daar zin in had. Liep door het bos in mijn eentje als ik daar zin in had. Ging naar een van de sessies als ik daar zin in had. Dat ik van huis was en niet alles hoefde te bespreken met mijn geliefde of met andere vrienden, hielp enorm. Ik had de tijd om alles te laten bezinken. Ik voelde daardoor hoe ik pas echt thuiskwam. In mezelf. Dat voortdurend op mezelf reflecteren dat ik mijn hele leven al had, verdween. Het werd rustig in mijn hoofd. De intense gevoelens die ik had, en waar ik in verstrikt was geraakt als een vlieg in een spinnenweb, ontrafelde. Ik kwam in contact met iets anders dan denken en voelen; iets dat eraan voorafgaat. Intuïtie zou je dat kunnen noemen. Levenskracht kan ook. Ik voelde een ongekende zin om dingen te maken, om te creëren, om in mijn relaties en in mijn baan anders en speelser te gaan manifesteren.

Ik kwam in contact met iets anders dan denken en voelen; iets dat eraan voorafgaat. Intuïtie zou je het kunnen noemen. Levenskracht kan ook.

Die vijf dagen hebben alles veranderd. Ik kwam terug alsof ik door het leven zelf was opgeladen. Gaf haast licht. Probleem waren verdwenen, of loste ik direct na terugkomst op. Gewoon door ze bespreekbaar te maken. Zonder angst. Ik gaf een nieuwe invulling aan mijn baan. Vond het daarna niet eng meer om in groepen te zijn en daarin mijn stem te laten horen. En wat ik tijdens de retraite ervaren had – dat alles met elkaar samenhangt, dat de ander uit dezelfde bron afkomstig is als jij, als ik – nam ik mee in vriendschappen en in mijn liefde. Alles bloeide op.
Elk jaar nog ga ik op retraite. Niet om problemen op te lossen, niet omdat het nodig is, maar omdat het zo voedend is. Een krachtige herinnering van wie we in essentie zijn. Sinds vorig jaar mag ik zelf retraites geven. Op dezelfde plek waar ik mijn eerste retraite had en al die daarop volgden. En nu mag ik jou uitnodigen mee te gaan: om het leven vol te kunnen ervaren en vieren. En als je broer of zus of vriend, of wie dan ook bezorgd is, en zoiets zegt als ‘je gaat toch geen bomen knuffelen’ of ‘waarom heb jij dat nou nodig’, neem hem of haar dan ook mee. Dat heb ik ook met mijn broer gedaan. Sindsdien geven we pas krachtig invulling aan wat het is om broers te zijn.
 
Er staat een nieuwe retraite gepland van 29 september – 2 oktober. Schrijf je hier in

 

Deel dit artikel: