LAB ZINE #2: SUCCES, ESSAY: Afgestemd raken

Julia werkt sinds kort voor Your Lab, en zingt daarnaast in een pop en jazz-koor. Zij traden ooit op met de Rolling Stones en reizen heel Europa door. Hoe krijg je alle stemmen op elkaar afgestemd als de kelen van spanning op slot gaan?

record

Afgestemd raken

Als iemand mij vraagt of ik wel eens succes heb ervaren, kan ik daar volmondig ja op antwoorden. Ik zing nu vier jaar bij een koor en met deze groep heb ik aardig wat bereikt. We hebben competities gewonnen, op grote podia gestaan en met bekende artiesten opgetreden. Afgelopen juni was het weer zover, tijd voor een competitie. Ditmaal een prestigieus festival in Denemarken waar alle grote namen uit de korenwereld op af zouden komen. De druk was hoog. Afgelopen jaren had Dekoor alles waar ze aan mee deed gewonnen, dus dat zou nu toch zeker ook moeten gebeuren? Tijdens de repetities was iedereen gefocust. Details werden snel opgepikt, de laatste nootjes ingestudeerd. Iedereen wilde het graag goed doen. ‘We willen laten zien wat we in huis hebben.’

 

Op het festival aangekomen waren we onder de indruk van de andere koren. De spanning steeg, je voelde het in de groep. Bij mezelf merkte ik ook steeds meer zenuwen en prestatiedrang. Ik wilde samen met de anderen het publiek omver blazen, ze overrompelen en het luide applaus in ontvangst nemen. Om vervolgens die eerste plaats te behalen. Dan pas zou deze competitie voor mij als een succes voelen. Ik merkte daardoor bij mezelf en ook bij anderen een angst voor falen. Wat nou als die uithaal niet zou lukken? Als iemand de regie zou vergeten? Een verkeerde noot in zou zetten? Dit schoot allemaal tegelijk door mijn hoofd.

 

Ik voelde dat er iets met de energie van de groep gebeurde. Waar we de voorgaande uren vooral bezig waren met onze eigen zenuwen, gedachten en angsten, maakten we nu pas echt contact met elkaar.

 

De uren voor onze competitie-set waren zenuwslopend, het leek een eeuwigheid te duren. We namen wat laatste details door en warmden onze stemmen op. Als laatste oefening vroeg Christoph, de dirigent, ons door de ruimte te lopen en een toon te zingen – je mocht zelf weten welke. Als je iemand tegenkwam, maakte je daar even contact mee, door diegene aan te kijken of aan te raken. De oefening was ons welbekend, maar deze keer toch anders. Ik voelde dat er iets met de energie van de groep gebeurde. Waar we de voorgaande uren vooral bezig waren met onze eigen zenuwen, gedachten en angsten, maakten we nu pas echt contact met elkaar. Het was alsof iedereen zich in dat moment pas echt realiseerde: we doen dit samen. Het vertrouwen was terug. Opeens maakte die winst me niet meer uit. Ik voelde alleen maar dankbaarheid om deze mensen in mijn leven te hebben en al deze ervaringen met hen te mogen delen. Ik voelde blijdschap om zo samen muziek te kunnen maken. Ik voelde dat ik extreem veel zin had om straks samen het podium op te gaan en plezier te hebben.
 
Na de oefening waren velen er stil van. Er werden schouderklopjes gegeven, er werd geknuffeld. De laatste voorbereidingen werden getroffen. Iedereen was er klaar voor. We stonden te trappelen om het podium te mogen betreden. En dat deden we. We gingen samen op. De focus was scherp. De energie was groot. In een soort roes gingen de vijftien minuten voorbij, waarbij ik elk moment intens beleefde. De klanken en bewegingen vloeiden natuurlijk in elkaar over. Voor het eerst was de competitie-set echt een geheel, iets wat we samen gebouwd hadden. Na de laatste noot stortte Christoph zich in onze groep met een onverstaanbare ‘wauw’. Het publiek was enthousiast, het applaus luid. Die eerste prijs kon me niets meer schelen; dit optreden was een succes, dat was onmiskenbaar.

Deel dit artikel: